Vada, december 2008

In memoriam Wim van Beek

26 oktober 1932 – 9 december 2008

foto: Cees Jan Dijkshoorn

Beste Chris, Roos, Bart, Rinke en hun dierbaren

Allen hier aanwezig,

Er gaat een schok door Vada, onze watersportvereniging.

Heb je het al gehoord,

Wim is overleden.

Nee dat kan niet.

Ik heb hem pas nog gesproken.

Hij heeft net nog zeildiploma’s uitgereikt

en afscheid genomen van de zeilinstructie.

We hebben een mooi boek over traditionele zeilschepen gekocht

en alle zeilers hebben hun handtekening gezet.

We waren vol ongeloof.

Het kan niet ……….

En nu zitten we dan toch hier bij elkaar om afscheid van Wim te nemen.

Vol met herinneringen over meer dan 30 jaar gezamenlijk wel en wee.

Rijke herinneringen.

Teveel om ze hier allemaal op te halen.

Vier beelden zijn voor mij de kern van onze relatie.

Ik wil daarmee duidelijk maken, hoe sterk de relatie tussen Wim en onze vereniging was. Deze vier beelden zijn persoonlijk hoewel ik hier namens Vada sta.

Mijn eerste beeld van Wim gaat terug naar de tijd van Wim als jonge vader.

Wim als begeleider van Bart en Rinke naar het jeugdroeien.

Betrokken bij zijn kinderen, was hij er bij toen ze leerden skiffen in de jaren ‘80.

Wim bij het roeivlot van Vada, onzeker zittende kinderen vasthouden om zo te voorkomen dat ze om zouden gaan.

Wim als Vader, altijd bereid om naar ladderwedstrijden te rijden, bijvoorbeeld in de stadsgracht van Naarden bij de Roeivereniging aldaar.

Het beeld verandert snel.

Wim blijkt, niet alleen vader van Bart en Rinke, maar ook watersporter in hart en nieren. Hij wordt trouw ploeggenoot en we roeien jarenlang samen op de vroege zondagmorgen. Genieten van de Rijn tussen Opheusden en Lexkesveer. Bij mooi en lelijk weer, bij hoog en laag water.

Mijn tweede beeld. Nauw samenhangend met het vorige.

Een kampeerterrein in Friesland of Noordwest Overijssel. We waren er met jonge gezinnen, met wherries en kano’s. Voeren met boten vol met onze kinderen om er tochten te maken, te spelen op het terrein en vooral ook om de gezelligheid van het kamp en om te genieten van het water in de omgeving.

Wim en Chris bijna als vader en moeder van één grote familie.

Later werden Pinksterkampen, meerdaagse roeitochten, de eerste over de Maas tussen Maastricht en Maasbommel, later in het oosten van Duitsland, op de meren van Meckelenburg en op de Havel bij Berlijn.

Wim is meegegaan totdat hij, zorgzaam als hij was, vond dat hij niet meer zo lang van huis weg kon.

Het derde beeld. Wim was binnenhuisarchitect van professie.

Wim ontpopte zich in de loop van de tijd tot bouwheer van onze vereniging.

Hij speelde zo een rol bij het ombouwen van de haven begin jaren ’80.

Hij zat in de bouwcommissie van de roeiloods en nam de leiding bij het ontwerpen en bouwen van onze kantine, van onderhoudsloods het Stek en herbouwde de scheve loods.

Bij mij komen daarbij tweekanten naar voren.

Enerzijds Wim in vergadering van al dan niet formele bouwcommissies,

vol met ideeën,

met tekeningen komend en argumenterend hoe het zou kunnen en volgens hem zou moeten.

Notities en toelichtingen komen dan op tafel in het handschrift dat zo kenmerkend voor hem was. Bijna getekende letters.

Anderzijds samen met de hele groep bouwers bezig om het dak te maken van kantine of onderhoudsloods. Ondertussen goed in de gaten houdend of alles wel volgens plan verloopt.

Hij had uitgesproken meningen over mooi en lelijk en over vorm en inrichting.

Hij was degene die de kleur van onze gebouwen koos.

Monumenten groen en dat werd het.

Een kantine met bordeaux rode balken en zigzag plafond.

Een bar met zeil erboven.

Vele leden kennen hem zo en hebben uit deze periode goede herinneringen aan Wim.

Bijna geruisloos gingen bouwactiviteiten over in onderhoud.

Tot op het laatst, ook toen hij al niet meer met de Roetjak ging varen, bleef hij de dinsdagploeg trouw. Ook daar zocht en vond hij gezelligheid en leverde belangrijke bijdragen aan de vereniging. Trouw en gezelligheid beide kenmerkend voor Wim.

Het vierde beeld en misschien wel het meest kenmerkende, staat mij duidelijk op het netvlies.

Wim lesgevend te midden van een vloot optimistjes tussen de kribben net bovenstrooms van de monding van het havenkanaal.

Het waren de optimistjes die hij eerder met de zeilers voor de vereniging in het Stek bouwde.

Door kinderen zeilen te leren bracht hij zijn bezieling en liefde voor het zeilen en het water over.

Maar dat niet alleen, we zagen ook hoe hij van de kinderen genoot.

Hij koesterde de zeilerij als huisvader.

Alles, van AW-race tot de spelletjes in het gat van Opheusden, het had zijn aandacht en zorg.

De leden van de laatste zeilgroep kregen onlangs hun diploma en hij was er bij.

Wim je hebt in al die jaren alle rollen in de vereniging vervuld.

Natuurlijk, …. je was gewoon lid.

Maar dat niet alleen, je was een lid dat vond dat je dan ook je verantwoordelijkheden had en je was bereid om die op je te nemen.

Bestuur, zeil-, bouw- en technische commissie en onlangs nog de werkgroep Havenkom. Het was fijn om met je samen te werken.

Wim je was, kanoënd en roeiend, zeillid, met een boot in de haven.

Je was watersporter.

Je was met ere, ere-lid van onze vereniging.

We zijn dankbaar voor de vele goede uren die we samen hebben gehad.

Zo zullen we je blijven herinneren. We zullen je missen.

Chris, Roos, Bart, Rinke en dierbaren.

Ook voor jullie is hij er geweest en heeft hij veel betekend daar zijn we zeker van.

Veel sterkte met het verwerken van jullie verdriet.

Rhenen, 12-12-2008

Han van der Voet