Vada Roeien, 21 maart 2010

Head of the River 2010

persoonlijk verslag van een herintreder

Cilia Henkens

Zondagmorgen 21 maart 8.00 uur.

Ik sta met een bal in mijn maag in de druilerige regen het fietsenrek op de auto te monteren. Het is zover, vandaag word ik geacht” “De Head” te roeien. Waar begin ik aan? Zo’n 30 jaar geleden (en 30 jaar jonger) heb ik dat voor het laatst gedaan. Toen was het véél korter voor dames dan de huidige 8 km en trainden we dagelijks. Zal ik het volhouden?  Misschien maak ik wel een snoek, misschien kan ik na 2 km al niet meer verder, misschien schiet mijn dolklem wel los, misschien, misschien, misschien……………..

Maandagmorgen 22 maart.

Ik sta met een stijf, zwaar en pijnlijk lijf op. Maar…ook met een buitengewoon voldaan gevoel. Niets van alle bedachte rampspoed is gebeurd. We, dat zijn de dames van Dubbel & Dwars onder de bezielende leiding van opperstuurman en coach Gerdjan, hebben het goed gedaan! We zijn 11^e van alle 36 dames-veteranen-achten geworden! Volgend jaar weer???

Een terugblik:

Zondagmorgen om 9.30 uur verzamelden we bij Floor en togen we met 3 auto’s en 3 fietsen  naar Amsterdam. Inmiddels was het zonnetje doorgebroken, wat de aanblik van de Amstel al een stuk vriendelijker maakte. Bij Willem III aangekomen konden we even relaxen met een kopje koffie en legden we vast een bodem in de maag met bananen en brood. Nadat het commando “omkleden voor degenen die haar wedstrijdkleding nog niet aanheeft” was uitgevoerd kwam het onvermijdelijke afstellen. Hoogte goed? Goede maat schoenen erin? Voetenboord goed gesteld? Vleugelmoeren goed vast met eerst een ringetje en daarop nog een remmetje (had ik nooit van gehoord; je leert nog eens wat) eronder? Gerdjan stelde de palen nog wat lichter. Ondertussen moesten ik en anderen meerdere keren plassen, hoezo zenuwen. Onze ploegfotografe Floor schoot de ene kiek na de anderen van onze sleutelende ploeg en onze mooi rood-wit gekouste kuiten. Vervolgens togen we met de Zilverreiger op de schouders en later in de handen naar 3 roeiverenigingen verderop om daar het water op te gaan. Daar was ik onder de indruk van het geschreeuw van de ene dames-studentenploeg tegen de ander, omdat die voorkropen (schreeuwden wij vroeger ook zo?).

Op het water, tussen ik weet niet hoeveel 8-en, bleek het een kunst me af te sluiten voor de commando’s van alle andere stuurlieden en probeerde ik alleen te luisteren naar de rustige stem van Gerdjan. In die chaos lagen we ineens in slagorde; nummer 232 voor ons, 234 en 235 naast ons; en wij nummer 233 ook op de goede plek. En toen was het plots oproeien geblazen en nog erger, voor ik er erg in had waren we gestart! Onder aanvoering van onze slag Marleen zaten we rap op tempo 28, en met de mededeling van Gerdjan dat we vooral moesten duwen op de benen en een lange haal moesten maken liepen we snel in op nummer 232 (Tromp 2) die we zelfs inhaalden. Victorie had ik toen moeten voelen, maar dat werd overschaduwd door het gevoel van kortademigheid, zware benen en de wens nu overboord te springen.

Mijn wanhopige blikken naar supporters op de bruggen moet boekdelen hebben gesproken, maar ik moest het toch zelf doen. En het lukte, het lukte ons alle 8! Gerdjan hield ons bij de les, zorgde dat we met accenten op middenhaal en eindhaal, rustig wegzetten en rustig rijden de controle redelijk hielden en de aanmoedigingen van de kant droegen ook een steentje bij. En ineens, toen we pas bij haal 25 van de laatste 40 halen waren, was daar de finish. En het gevoel van “We did it!”. Daarna geen tijd voor gerommel; nee, onze Monica moest de boot uit; voor iedereen die het nog niet weet, zij is nl ook disc-jockey  en moest om 15.30 “draaien” elders in Amsterdam. Met een reuzenstap ging zij aan wal en werd haar plaats ingenomen door Roos, de dochter van onze Daniëlle, die koelbloedig dezelfde reuzenstap de wal af deed en plaats nam in de boot. Daarna een beetje uitgeroeid en met onze laatste adem “Lang zal ze leven“ voor Erna gezongen die net 50 jaar was geworden. Toen heel langzaam terug naar Willem III.

Mooi scheen het zonnetje over de Amstel en de landerijen. Even hadden we tijd om te genieten van het uitzicht en uit te rusten van onze prestatie. Terug bij Willem III doken wij de dameskleedkamer in en na een verfrissende douche was het moment daar om de verjaardag van Erna en onze prestatie te vieren met appelgebak, bier en sap, in een heerlijk zonnetje. De helft van ons vertrok daarna naar Wageningen, Merel, Erna, Marleen en ik stapten op de fiets om Slow nog aan te moedigen. Toen zag ik nog eens echt goed hoe lang 8 km is………. Volgend jaar écht weer?

Cilia Henkens

Dubbel&Dwars dit jaar:

Anne Wanders, Cilia Henkens, Maaike Wubs, Monica Krol, Erna Roosendaal, Merel Baas, Marieke de Lange, Marleen Abma-Henkens, stuurman Gerdjan de Wit, en supporters Floor de Jager en Danielle van Veenendaal.

Foto’s: Floor