10 mei 2002, 11.00u:

Nadat het vorig jaar niet door kon gaan i.v.m. de MKZ-crisis, giet it dit jaar weer wel oan: de elfstedenroeitocht over 200 km binnen 24 uur. 10 roeiertjes staan dan ook op VADA om de boot op de botenwagen en alle overige benodigdheden in de auto's te laden. Onder het laatste nog enkele handige (en overigens voorgeschreven) attributen voor de boot, maar vooral: eten! Je mocht toch eens honger krijgen tijdens zo'n tocht....

10 mei 2002, 11.35u:

De kolonne vertrekt richting roeivereniging Wetterwille in Leeuwarden, alwaar de laatste 2 roeiers van de 2002-crew ontmoet zullen worden. Onderweg zal er echter eerst nog een tussenstop bij restaurant Waanders in Staphorst gemaakt worden, voor de reeds traditionele koffie met appeltaart met slagroom, welke bij het reeds traditionele uitdelen van het speciaal voor deze wedstrijd ontworpen T-shirt genuttigd zal worden. Vóór het plaatsvinden van deze feestelijke (en traditionele) plechtigheid komen we echter tot de ontdekking dat tijdens de reis een van de dollen van de boot is afgevallen. Blijkbaar zat er een moertje toch niet echt goed vast. En dat terwijl Marieke en ik de boot 6 dagen voor vertrek toch écht nog gecontroleerd hadden....Hm.....Alsof hij echter voorspellende gaven heeft (en als weerman heeft hij die) had Bauke een extra dol meegenomen. Deze werd er dan ook, met wat geleende ringetjes, na aankomst in Leeuwarden vlot opgezet.

De boot wordt wedstrijdklaar gemaakt. Handvatten worden bijgeschaafd, voor- en achtertaft worden afgedekt, riggers krijgen waterkeringen, lichten (2 olielampen en een schijnwerper) worden aangebracht, wedstrijdnummers en de mascotte (een nieuwe traditie?) worden bevestigd, en een pomp wordt in de boot geïnstalleerd. Pomp en schijnwerper worden vervolgens volgens een zeer ingenieus schema van Jetse (hij was met natuurkunde op de middelbare school altijd al goed in electriciteit) voorzien van elektriciteit met twee campingbatterijen. E.e.a. van al het hiervoor genoemde natuurlijk bevestigd met tape, heel veel tape. Keuring van de boot levert dan ook geen problemen op.

Aangekomen bij de slaapplaats van de volgende nacht, het voormalig tweede huis van Bart in Akkrum, worden de slaapspullen uitgepakt en wordt het eerste set (althans, voor de meesten) roeikleren aangetrokken. Er wordt eveneens nog een voedzame en zeer goed eetbare maaltijd genuttigd, bereid door Marieke en Marleen. En wat anders dan pasta zou het zijn? Inderdaad, niks anders, het was pasta. Genoeg voor 3 keer opscheppen maar na 2 keer hadden de meesten al genoeg. Waarschijnlijk begonnen de zenuwen al een beetje op te spelen...Het toetje was overigens ook erg lekker en van, hoe kan het ook anders, Friesche Vlag.

Terug op de roeivereniging in Leeuwarden. De boot wordt te water gelaten en net als voor de andere ploegen door 2 roeiers + stuur naar de start -de Prinsentuin, zo'n 5 km verderop- geroeid. De ploegleden die niet meer in de boot passen (toch de meerderheid) gaat met de auto hiernaartoe.

De eerste boten worden gestart door niemand minder dan de voorzitter van de Friesche Elfsteden, Henk Kroes. Ze gaan met een bijna overmoedig uitziende voortvarendheid van start. VADA start om 20:05:02, als 19^e in een totaal deelnemersveld van 76. Nadat de boot uit het zichtsveld is verdwenen (reeds na 10 seconden door een scherpe bocht in het water naar links) vertrekt de rest van de ploeg naar het eerste wisselpunt, een camping bij Bartlehiem.

Net als vele ploegen: wachten totdat de boot in de verte zichtbaar wordt. Na het passeren van enkele andere ploegen, waarvan sommige dus ook al een wissel plegen, wordt VADA uiteindelijk zichtbaar. Het circus begint: nieuwe roeiers (Bauke en ik) en stuur (Marieke) worden stellingklaar gezet, de boot wordt naar de kant geschreeuwd en ingehaald, de oude ploeg (Rob en Bart, stuur Astrid) stapt uit (kruipt eruit), de nieuwe ploeg stapt in, voetenbankjes worden gesteld, schoenen worden vastgemaakt, de boot wordt uitgezet en de nieuwe ploeg roeit met een bijna overmoedig uitziende voortvarendheid weg. Na 5 km had ik het dus al een beetje gehad...Deze dip verdween echter weer na een paar km, en uiteindelijk heb ik er tijdens de gehele rest van de wedstrijd ook geen last meer van gehad. Rond 22.00u, na iets meer dan 10km, zat het er voorlopig ook weer op voor ons, en konden we even bijkomen in de auto voordat het weer op weg ging naar het volgende wisselpunt.

Bovenstaand verhaal kan natuurlijk 24 keer (het aantal ingebouwde wissels in de tocht) herhaald worden: roeien,roeien,roeien voor de ploeg in de boot, met de auto naar het wisselpunt en wachten,wachten,wachten voor de rest, en dan natuurlijk de hectiek van boot uit-boot in tijdens de wissel. Met als enige variatie de naam van de wisselplaats en de roeiers die wisselen wordt dat echter een beetje saai, dus op naar de finish!

De finish in zicht! In een (voor VADA) recordtijd van 18 uur, 59 minuten en 43 seconden na het vertrek (dus nog nèt binnen de magische grens van 19 uur) wordt deze gepasseerd; uiteraard onder luid applaus van de aanwezigen.Uiteindelijk finisht VADA als 11^e van de 74 (2 boten volbrachten de tocht niet), op een respectable 2 uur van de winnaar (die overigens een nieuw "baan"record neerzette). Daar zaten dan ook enkele voormalig toproeiers in (voor intimi: Emke et al.), net als in nummer 2 (Rienks & Middag et al.), nummer 3 (Zwolle et al.), en nummer 5 (Van der Vooren & Kolkman et al.).

De boot is alweer afgetuigd en opgeladen, en na een ontspannende douche is het tijd voor eten (goede catering in Leeuwarden!). Hierna vertrekken we naar het voormalig tweede huis van Bart voor de afterparty, een festijn dat toch zeker tot 22.00u doorgaat. Oftewel:

Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz...

De Elfstedentocht is zowel mentaal als fysiek behoorlijk intensief. Fysiek natuurlijk omdat je moet roeien,roeien,roeien. Mentaal omdat je (1) af en toe moet sturen (waaronder ’s nachts!) terwijl je eigenlijk een flink slaaptekort hebt, en (2) daarnaast 36 uur lang met dezelfde 12 mensen –die ook een slaaptekort hebben- optrekt. Dat begint behoorlijk op BigBrother 5 te lijken, maar wees gerust: niemand is weggestemd.

Kortom: na de wedstrijd ben je doodop en best wel gaar. Het volbrengen van deze tocht geeft je echter ook een behoorlijk trots en triomfantelijk gevoel, wat ook nog eens een paar dagen aanhoudt (totdat je iedereen in je sociale omgeving over je inspanningen hebt verteld). Dit weegt uiteindelijk ruimschoots tegen het slaaptekort op, dus…volgend jaar weer!

VADA Elfstedentocht 2002: Astrid, Rob, Bart, Marleen, Jetse, Frans-Peter, Bernardine, Jacob, Frank, Marieke, Bauke, Rogier, en Evert.