Batavierenrace 2001
Aan de Batavierenrace 2001 werd door SLOW 2000 deelgenomen. Het leverde al met al twee (!) wedstrijden verslagen op.

Verslag van Bauke
Zaterdag naar de Batavierenrace geweest. Leuk wedstrijdje. Ietsjes stresserig omdat er een half uur voor vertrek geen stuur was ( Koen K. was ooit iets vergeten en dat brak ons nu op). Uiteindelijk met last-minute-stuur Monica naar Zwammerdam geweest.

Leuke wedstrijd, slecht weer, veel te veel wind en hoge golven. Wij kwamen er niet goed doorheen. Hebben nog geen uitslag gezien, maar in ons veld hebben we zeker niet gewonnen omdat de Laak (ploeg uit 8+ in ons Head-veld) ons al na 2 km te pakken had en achter ons gestart was. Wel heel erg leuk water en enkele leuke oud-Argo- en Gyasontmoetingen. We hebben ook een souvenir, want Monica heeft de rugnummers bewaard...

Verslag van Maurits
De wedstrijd is een tijdrace over 5,8 km over de Oude Rijn. Gestart wordt in Bodegraven. De tocht gaat dan langs het botenterrein in Zwammerdam en eindigt vlak voor Alphen aan den Rijn.

De bemanning bestond uit Koen K (slag), Bauke, Willem en Maurits. Deze roeiers hebben vorig jaar aan de Turfschippersregatta meegedaan in een 4x+. Ditmaal werd echter in de 4+ gestart, omdat de boot nu als zodanig was opgeriggerd... De stuurtouwtjes waren in handen van Monica Krol, die overigens om 10 uur op de wedstrijddag nog niet wist dat haar deze zware verantwoordelijkheid zou worden toevertrouwd (en de roeiers ook niet)...

Door de regen spoedden wij ons naar Zwammerdam, waar de verdere voorbereidingen volgens plan verliepen, inclusief het lichter afstellen van de boot, want er woei een straffe zuidwester: schuin tegen dus. Intussen was de regen gestopt en de zon gaan schijnen. Al gauw kwamen we er achter dat een vier van De Laak een van de twee(!) tegenstanders in onze divisie was met op slag oud WK-ganger Mans van de Vendel. Winnen was dus bij voorbaat vrijwel uitgesloten.

Bij het oproeien misten we nog wat scherpte, maar de race werd voortvarend gestart. Even dacht ik dat we De Laak op afstand konden houden, maar de circa 15 seconden startverschil hadden ze voor Zwammerdam (na ca. 2 km) al goedgemaakt. Dat wij het desalniettemin niet slecht deden bleek toen op het verdere traject ook wij de ene na de andere ploeg inhaalden. Dat betrof wel diverse kleinere boottypen, maar ook dubbeltweeen, die ongeveer even hard als een 4+ zouden moeten gaan. Wel hadden die vermoedelijk nog meer dan wij last van de hoge golven, waarop onze big blades voortdurend een cacofonische syncope ten gehore brachten.

Tot overmaat van ramp was voor de start een kloof op mijn vinger gaan bloeden en halverwege de race merkte ik dat mijn riem daardoor wat glibberig ging worden. Rond mijn zitplaats werd het wit van de Janousek ook steeds meer voorzien van rode spetters, om van mijn glimmende Vada-pakje maar te zwijgen... Intussen werden we op de kant geestdriftig aangevuurd vanuit onze supportersauto, bemand door mijn levensgezellin Hanneke alsmede mijn kinderen Susanne en Ingmar.

Kilometers lang zwoegden we voort door de golven tot Monica, die zich uitstekend van haar taak kweet, de finish in zicht kreeg en ons aanzette tot een eindsprint. Het water werd hier wat rustiger en zo wisten we de Stern weer terug te krijgen in een ritmische cadans. We haalden op de valreep nog een jongens-4x+ in, die ver voor ons was gestart. Onze andere divisiegenoot De Meije hebben we helemaal niet meer gezien.

Hoewel niet met blik beladen, konden we toch tevreden huiswaarts keren na deze ruige tocht der Batavieren over de Oude Rijn.