Vada Varia, nr. 2 2004

 

 

Blauw van de kou!!

 

Op zaterdagmorgen 14 februari vertrokken we met 4 man van de VARGO ploeg in een C4 voor een tochtje richting papierfabriek. Het was aangrijpend koud met een straffe oostenwind. Willen Norde op slag, René Soldt  3, Tiede Jan Bijlsma 2 en ondergetekende op boeg en met Tobias als stuurman. Het was prachtig roeiwater. Een mooie vlakke Rijn en geen golven. 

Jaap Dekker / Frans kuipers

Dat duurde tot Lexkesveer. Toen kwamen ons een paar schepen achterop. De laatste die ons passeerde, een stukje voorbij Lexkesveer , maakte hoge golven. Het was een flink schip met een stompe kop, in ballast.  We hebben dat alles netjes dwars op de golven uitgereden, zoals het moet . Vervolgens gingen wij weer verder en na een poosje zag Tiede Jan een riem drijven. Eentje met VADA kleuren. Snel de riem opgevist, en meteen verder stroomopwaarts om te kijken wat er was gebeurd. 

 

En jawel hoor, een eindje verderop stond Frans Kuipers. Op een krib aan de zuidoever, totaal doordrenkt en blauw van de kou.  Een stukje verder stroom opwaarts had hij zijn skif achtergelaten en was op weg naar Lexkesveer. Met enige moeite konden we in de buurt van de krib komen. Uit zijn bibberend relaas bleek dat tijdens de passage van het laatste schip zijn overslag was losgeschoten. Onmiddellijk sloeg hij om en was zijn riem kwijt. Zich vastklampend aan de skif in het ijskoude water heeft hij zich naar de kant gewerkt. Dat ging niet gemakkelijk want er waren daar geen kribben en er stond een sterke stroom dicht bij de kant. Toch is het hem gelukt en heeft hij de skif aan en op de kant gekregen. Zijn enige optie was richting Lexkesveer lopen tot hij ons tegenkwam.

Wij hebben de natte plunje in ontvangst genomen. Willem Norde had nog een droog vliesjack bij zich en Frans had gelukkig een sneldrogende thermobroek aan.

Gewapend met de riem en de droge spullen toog hij weer richting skif, met het verzoek om in de buurt te blijven. Hij zag kans om in zijn eentje de skif weer varend te krijgen. Na de passage van een volgend schip ging Frans er als een haas vandoor richting haven. We konden hem amper bijhouden. Frans won en was het eerste thuis en ook weer warm naar hij ons verzekerde.

Toch hebben we de haard maar flink opgestookt en de zaak natuurlijk in geuren en kleuren besproken. Vooral de kleur  blauw van de kou.

 

Jaap Dekker

 

 

De Rijn stroomt voor ons……

 

In een fractie van een seconde gebeurt het. Je denkt lekker mee te deinen op de hekgolf van de binnenschipper en ineens is alles donker en voel je het ijskoude water zich om je heen sluiten. Bovenkomend zie je een riem die tien meter verderop meegesleurd wordt door het stromende water. De gedachte om er achteraan te zwemmen komt niet eens in je op.Weg riem. De gekapseisde skif is wel bereikbaar. Het koude water verkrampt de warmgeroeide spieren hevig en in een automatische zwemreflex beweeg je je  naar de skif en grijp je een rigger vast. Pas dan dringt de nieuwe situatie goed tot je door. Je beseft dat je niet te lang in het water kunt blijven liggen en dat je zo snel mogelijk de kant moet zien te bereiken. Maar in een snelstromende Rijn valt dat niet mee, zeker niet als je ook een skif mee te sleuren hebt.

Het dilemma ontstaat dan of je de boot de boot laat en zo snel mogelijk naar de kant zwemt of juist niet. Ik koos er bewust voor om de boot niet los te laten. Los van het feit dat je altijd zorgvuldig met roeimateriaal omgaat is een drijvend object waaraan je je vast kunt houden

nooit weg. Enfin, ik bereikte de kant, tilde de boot netjes uit het water, wrong mijn zeiknatte kleren uit en begaf me lopend richting Lexkesveer op weg naar de bewoonde wereld.

Opgelucht was ik toen ik mijn roeimaten in een C4 zag naderen met mijn inmiddels verloren gewaande riem aan boord.Droge trui aan, riem op de schouder, snel weer terug naar de skif.Goed voelt het om dan al roeiend weer door en door warm te worden en te weten dat Lia de koffie klaar heeft staan.

 

Zo zie je maar weer, wie zijn klep niet goed sluit, gaat beslist onderuit!

Frans Kuipers

 

 

 

Commentaar van de redactie:

 

Gelukkig liep bovenstaand verhaal goed af, maar het had veel slechter kunnen aflopen. Een ongeluk zit in een klein hoekje blijkt maar weer, en kan de meest ervaren roeiers overkomen. Niet voor niets hebben we bij Vada een aantal gedragsregels m.b.t . het roeien op de Rijn, zie het Vadamecum.

In de periode 1 november – 1 april is het roeien in een skiff uitsluitend toegestaan onder begeleiding van een andere roeiboot of een gemotoriseerde volgboot. Verder wordt het roeiers geadviseerd om in deze periode een zwemvest te dragen als er op de Rijn geroeid wordt.

Uit bovenstaand verhaal blijkt overduidelijk dat dit geen loze gedragsregels zijn. Het water is in de winter koud genoeg (< 10 °C) om in korte tijd (minder dan 10 minuten) onderkoeld te raken.

Dus naast de moraal van Frans (wie zijn klep niet goed sluit, gaat beslist onderuit) geldt ook de moraal van het Vadamecum: blijf in de winter bij elkaar roeien!