|
|
Vada Varia, nr. 2 2007
|
|
|
Trintelhaven-Urk werd Urk-Trintelhaven kanotocht
“Op
maandagochtend vertrok ik met Martès ietwat gehaast
(met m’n ‘breakfast-to-go’ in mijn hand) naar VADA. Daar aangekomen
hebben we samen met Toon en Rienke
onze kano’s op de trailer geladen en konden we al iets over negenen
vertrekken naar Urk. De tocht was gepland als Trintelhaven-Urk
en weer terug, maar om windtechnische redenen werd Urk gekozen als startplek.
Voor degenen die niet zo thuis zijn in dit gebied: Trintelhaven
ligt op de dijk tussen Lelystad en Enkhuizen. Wanda
Om 11 uur
waren we in Urk en had Toon al snel een fanclub van plaatselijke jeugd om
zich heen en in z’n kano. Met als gevolg dat we
enige minuten later enthousiast uitgezwaaid werden. Geweldig! Er stond
een pittig windje en de golven waren behoorlijk. ‘Ideaal voor je eerste groot
watertocht meis!’, hoor ik
Martès nog zeggen. Ja gaaf, maar spannend vond ik
het ook, al dat water en geen kant in zicht. Niet veel later kwam ik erachter
dat zich een ‘Efteling-gevoel’ in mijn buik
ontwikkelde en ik realiseerde me dat ik al een tijdje naar de punt van mijn
kano zat te kijken. Licht misselijk besloot ik de horizon maar op te zoeken
en vrijwel meteen voelde ik me weer OK! De tocht
liep voorspoedig en er werd naarstig naar de horizon getuurd: Zien we al
auto’s op de dijk? Nee, maar wel kerktorens of nee … een zeilboot. Na enige
tijd konden we daadwerkelijk voet aan wal zetten in Trintelhaven
en genieten van een welverdiende lunch en ander lekkers. Op de
terugweg konden we met de wind in de rug naar hartenlust surfen! Wat was dat gaaf zeg! Op het laatste stuk gingen Toon en Rienke er lekker vandoor, ik wilde ook graag mee, maar
kon niet meer. Vol overgave had ik me gestort in het spel met de golven en
dat was iets te veel geweest. Martès stelde voor om
me te slepen, maar dat was natuurlijk mijn eer te na. Nadat ik mijn armen in
het water had laten bungelen, heb ik de laatste energie aangesproken om in
Urk aan te komen. Ik had het gered! Toon en Rienke stonden al een tijdje relaxed op het strand en Martès kon het niet nalaten nog even te eskimoteren. Na het omkleden en opladen van de kano’s
reden we om kwart over zes weer richting Wageningen. Onderweg kwamen we nog
in de file, heel vervelend maar dan had Rienke niet
onder een oorverdovend ‘Pak Ernie! Pak Ernie’ van Martès
en Toon, Ernie gered van het asfalt. De clubmascotte? Het was
een mooie ervaring en we hebben het onderweg erg leuk en gezellig gehad! Dus … Wanda
|