|
|
Vada Varia, nr. 2 2007
|
|
|
’t Head of the River, 25 maart 2007 Toen eind mei de Vada
Varia in de bus viel wist ik meteen dat er iets vreselijk niet goed zat. Mijn
opdracht. Vergeten. Ik hoor nog duidelijk hoe de taak aan mij werd to Maar
bovenal zou het jammer zijn als deze dag met de onvergetelijke belevenissen
voor eeuwig voor de VADA annalen verloren zou gaan. De inzet van onze coach
Norbert die zo af en toe blauwbekkend aan de bak stond en geduldig lang en
diep ingesleten fouten corrigeerde, die de moed er in hield en ons nooit het
idee gaf dat we er niets van bakten. Onze stuurvrouw, Annet, die niet wist
waar ze aan begon, maar wel enthousiast in de boot stapte, die haar ijskoude
vuurdoop vlak voor Kerst vrouwmoedig en vooral later blijmoedig heeft
ondergaan. Zij vertrouwde op ons en wij op haar. Vertrouwen nog steeds op
haar overigens. En dan de gezamenlijke kruistocht tegen het bestuur, het
onbegrip en onmachtig optreden. De emoties. Onze eenheid en verbroedering. We
waren nog niet eens aan de Head begonnen, maar eigenlijk kon het al niet meer
stuk.
De dag
zelf zal mij in elk geval bijblijven als de meest memorabele Head die ik
geroeid heb (dat zijn er maar drie, dus dat moet te doen blijven). De
spanning. De zekerheid van een goede afloop, maar toch. De achteloze kreet
van Pim tijdens het oproeien naar de start die alleen maar langs zijn neus
weg informeerde of Annet haar steen bij zich had. De vergeten steen van
gewicht. De paniek, de ludieke oplossing, Head-officials in een snelle boot
plukten een willekeurig stuk steen van de wal en we hadden weer een Annet van
gewicht. Het gedoe op de Amstel voor de start met slagjes aan stuurboord,
bakboord of klapjes strijken. Onze stuurvrouw hield het puik in de smiezen.
Toen het eenmaal zo ver was spoten wij er op haar wens niet als gekken
vandoor, nee wij maakten op een ordelijke en beheerste wijze vaart en gleden
mooi in balans onder de Berlagebrug.
Ongecontroleerde
wildebrassen achter ons deden dat niet en dat resulteerde in een hoop
gestuntel en geharrewar met 16 palen. Gemor. Onze acht helde akelig over door
in elkaar verstrengelde riemen. Ongetwijfeld zullen sommige ploegmakkers in
een flits een december-deja vue beleefd hebben. We ontkwamen aan een ernstig
debacle, maar liepen wel achterstand op. Voor ons een extra stimulans om er
voor coach, stuurvrouw, supporters, maar vooral voor onszelf full swing tegen
aan te gaan. Het liep, de boot gorgelde, niemand kon ons inhalen.
Uiteindelijk
hebben we niet gewonnen, dat is jammer. Aan de andere kant hebben we toch
veel gewonnen: het vertrouwen in onszelf. Het inzicht dat er meer te halen
valt. Het inzicht dat we nú moeten beginnen met krachttraining en het
bijhouden c.q. verbeteren van onze techniek om volgend jaar te vlammen. En
dat doen we dan ook bijna elke woensdagavond, in de acht. Jammer
dat slag Henk er in Amsterdam niet bij kon zijn, sterk van Leo om zijn plaats
in te willen nemen en moedig van Fred dat hij als reserve zonder aarzeling is
ingestapt. Nee, we hebben niet gewonnen, maar toch denk ik dat Moeder Annie
trots op ons zou zijn geweest. Juni 2007 |
