Vada Varia, nr. 2 2007

Zeilboot omgeslagen

Kopten nogal wat regionale en lokale suffertjes naar aanleiding van een wat nat uitgevallen zeiltochtje op 18 maart jl.

Het was een winderige en bovenal vlagerige zondagmiddag, toen Edwin met de Valk het ruime sop koos met twee cursisten (Lara en Kees), en koers zette naar de omgeving waar veelal –bij westelijke winden- de hardste klappen vallen: het Gat van Opheusden. Met een aantal zeilers zagen we het vertrek vanuit de veilige kantine aan. Met dubbel rif en een klein puntje voorzeil hadden ze het toch moeilijk, maar de spanning bij de toeschouwers zakte weer toen de boot toch goed wegkwam en achter de begroeiing uit het zicht verdween. Die spanning steeg weer, toen Antoinette kwam aangehold en door de ramen gebaren maakte, die erop wezen dat het zeiltochtje toch niet helemaal naar wens verliep. De Valk was plat gegaan! We begaven ons naar de uitgang van het terrein, en inderdaad, in de verte ontwaarden we een nogal plat (uit)gevallen Valk, waar figuurtjes pogingen deden de boot weer overeind te krijgen. Dat lukte echter niet. Vanuit de toeschouwers was inmiddels Hans Mink mobiel gebeld. Die was bij toeval net in dezelfde richting uitgevaren met zijn Banjaard, en was snel ter plaatse. Het koste echter nogal wat moeite om de boot weer overeind te krijgen. Met een lijn om de kiel lukte het niet, later, met een val wel. Lara en Kees zaten, doorweekt, inmiddels veilig aan boord van de Banjaard. Edwin hoosde de Valk in hoog tempo leeg, daar wordt je ook wel warm van.

Inmiddels waren Emanuel en ondergetekende met Chris en zijn boot ook uitgevaren. Je weet het nooit of er nog meer hulp nodig is. Er waren er meer die dat dachten…. Toen we halverwege waren, barste het hele hulpverleningscircus los. Bij elkaar hadden ze de hele Titanic wel kunnen redden! Politie, brandweer, ambulances, alles met maximale toeters en bellen over de dijk, de noordelijke wel te verstaan, terwijl de Valk inmiddels aan de zuidelijke oever lag. Een rubberboot van de brandweer bleef ook staan bij de Plasserwaard. Die kan daar echter het water niet in. Kanoërs Daan en Rob kwamen we ook nog midden op de rivier tegen. Met zichtbaar plezier stuiterden ze door de stevige golven, op weg naar de rampplek. Het was nog niet op, want uiteindelijk verscheen ook de traumaheli. Die hing eerst nog een tijdje bij de veerstoep van het Opheusdense veer, maar ontdekte dat daar niets te doen was. Inmiddels was de Banjaard met de Valk op sleeptouw onderweg terug naar de veilige haven. Onderweg passeerden ze ook nog de brandweerboot met duikploeg, die uit Wageningen was uitgevaren!

Toen de Valk uiteindelijk afgemeerd lag aan de meldsteiger werd de haven overspoeld door hulpverleners. Zelfs de heli landde in het weitje bij het toegangshek. Edwin wilde onverstoorbaar door gaan met het weer in orde brengen van de lesboot, maar werd door een kordate helibroeder de wal op en de warme kantine in gecommandeerd.

Uiteindelijk keerde de rust terug. De heli steeg weer op. De hulpverleners gingen op weg naar hun stapels verslagen en processen verbaal, de natte zeilers onder de douche, en de toeschouwers voor nog een bakje naar de kantine.

Daar barste natuurlijk ook de discussie los of het nu verantwoord was om met deze wind uit te varen, of niet. Voor zowel het “ja” als het “nee” is wat te zeggen. Je kan alleen leren een boot te hanteren bij BF 6 á 7, als je het ook werkelijk doet. Je loopt natuurlijk tegen de grenzen van je kunnen en de grens van wat zo’n boot nog aan kan, op. Aan de ander kant, het was zeer vlagerig en onvoorspelbaar weer, dus eigenlijk…… De verleiding blijft natuurlijk wel groot: zeilers willen wind hebben, en als ie er dan is, nou, dan moet je het toch even proberen. Achteraf is gebleken, dat de boot ook niet helemaal honderd procent meer was. Er bleek een aanzienlijke hoeveelheid water tussen de schalen te zitten, en de kiel –zo bleek toen de boot uit het water gehaald werd- was aardig krom (een 100% loden kiel is vrij flexibel). Een paar heftige vlagen, kort na elkaar, zorgde er onder deze omstandigheden voor, dat de Valk –ondanks de bemanning aan de hoge kant- niet meer overeind kwam.

Voor de zeilafdeling is het gebeuren reden voor een analyse, om te zien of er in de opleidingen aan de veiligheid en uitrusting voldoende aandacht is besteed, waar er verbeteringen kunnen worden aangebracht en hoe we met training kunnen anticiperen op “nood”situaties op het water.

Het was wel een veilig gevoel, dat de hulpverleners met maximale middelen uitrukten. Er was met een serieus probleem rekening gehouden, achteraf viel het gelukkig allemaal mee.

Han den Ouden