|
|
Vada Varia, nr. 2 2008 |
|
|
VADA
M18-2x @ Tweehead Daar zaten we dan (Nadine en ik); op de achterbank van de auto van Bauke
(1 van onze coaches), op weg naar Amsterdam, elkaar zenuwachtig te maken.
Onze 1e grote wedstrijd samen! In een dubbeltwee, dus zonder geruststellende
woorden en mooie manoeuvre-kunsten van een stuur.. In de auto bespraken we
nog even het parcours; waarna bleek dat ik (de boeg) dacht me goed te hebben
voorbereid met Google Earth, maar de route had
omgedraaid (ik dacht dat we van De Hoop naar Willem III moesten roeien,
i.p.v. andersom), heel slim... Maar goed, het was geen groot probleem, en al
gauw zat het parcours (omgekeerd) goed in onze hoofden. door
In Amsterdam aangekomen gingen we op zoek naar onze boot (die op
vrijdag al met de botenwagen gearriveerd was). Terwijl wij de boot opriggerden haalde Bauke de rugnummers bij De Hoop (de
organisator van de Tweehad). Anderhalf uur (en vele toiletbezoekjes) later lagen we op het water,
klaar om eens flink er tegenaan te gaan! We roeiden een stukje op, en.. toen begon de
échte stress pas. Welke kant op? Waar was de rest van de meisjes18-dubbeltwee?
Waarom voeren er zo verschrikkelijk veel boten kris-kras
door elkaar?! Jongens-dubbeltweeën,
meisjes-dubbeltweeën, C-4en, gladde vieren; ze
waren er allemaal. Maar waar moesten wij nou zijn? We besloten het te vragen aan een paar organisatoren in een
motorbootje. “Zoek je voorganger” was hun advies. Oké, nummer 152 (wij hadden
nummer 153). Dat was makkelijker gezegd dan gedaan in zo’n
chaos van boten. Maar, na een tijdje, kregen we toch nr. “Waar komt VADA vandaan?” was de vraag van een M18-2x van Spaarne. Onze kleine, maar o-zo-gezellige
vereniging is niet zo bekend bij de concurrentie, dat blijkt maar weer. Na een tijd lang een beetje stilliggen kregen we eindelijk de kans
onze spieren écht op te warmen. “Nr. 153, komt u maar.” We passeerden de
voorstart en begonnen met bouwen. Nog een “DOOR” van de kamprechters en we
waren gestart! Meevaller: het 1e stuk hadden we een flinke wind mee. J 1e brug gepasseerd, op naar “de omval”.
Een 2’tje achter ons moest al laten lopen, omdat ze niet goed gestuurd
hadden: te weinig omgekeken. Hier hadden wij gelukkig geen last van; ik keek
eigenlijk juist iets te vaak om. We gingen (na nog een “STUURBOORD” vanaf de kant) redelijk strak de
bocht door, richting de Berlagebrug. Inmiddels waren we al flink moe. Toch even een opzetje om
het tempo weer op te pakken, en vervolgens stevig door. Onder de Berlagebrug door; het laatste stuk! En toen begonnen we onze concentratie te
verliezen: onnodig omkijken, een boot kwam ons inhalen, en tot overmaat van
ramp begonnen een paar kamprechters te zeggen dat we verkeerd zaten (of
hadden ze het nou toch tegen iemand anders..?). Erg laat zetten we onze eindsprint in, nog 10 halen beuken, en.. we waren gefinished! Het was
voorbij; tweeënhalve kilometer geroeid! Na een tijdje uithijgen leverden we bij De Hoop
onze rugnummers af (Bauke stond ons daar op te wachten) en roeiden we, nu met
wind tegen, terug naar Willem III, waar we
aanlegden. Boot eruit, afriggeren, op de botenwagen
binden, riemen terug op de botenwagen, omkleden. Ready to go home! Nouja, bijna dan; bij de bar gingen we nog even
snel wat drinken halen. Daar stond ook een laptop waar we onze tijd op
konden bekijken: 9.55.66; 20e van de 24! We waren hier superblij mee, al denk je misschien (net als de mensen
daar een beetje raar opkeken toen we enthousiast begonnen te roepen) “dat is
toch niet zo goed?”, maar we hadden eigenlijk verwacht
dat we laatste zouden worden (Nadine was ziek geweest en we hadden een tijd
nauwelijks samen in een 2 gezeten), dus dit was een meevaller. En onze persoonlijke overwinning: we hadden van Jason
(waarmee we een combi vormden op de Head) gewonnen!
En dat terwijl zij ouder, groter en sterker zijn dan wij en een beetje op ons
neerkeken! Moe, maar tevreden, reden we naar huis; alweer uitkijkend naar onze
volgende wedstrijd. Conclusie: we love de Amstel! Volgend
jaar gaan we deze mooie wedstrijd zeker weer starten! En dan hopelijk dan
samen met nog een aantal VADA-jeugdleden, zodat
mensen in de toekomst niet meer hoeven te vragen “waar komt VADA eigenlijk
vandaan?”. Ellen |
