|
VARGO
vaart de Head of the River
16
maart 2008
Op 16 maart heeft de Vargo ploeg van VADA
traditiegetrouw weer meegestreden in het veteranenveld van de
achten (Categorie E t/m H). Het kostte veel inzet, training en toewijding
aan elkaar, om weer een puike prestatie neer te kunnen zetten. Maar dat niet
alleen. Dit jaar hadden we ook een mirakel nodig om zover te komen – maar
daarover zo dadelijk meer.
door Alex Grashof
Na een
redelijke Lingebokaal wedstrijd in Leerdam in
november zijn we vanaf eind november met een groep van 11 roeiers flink gaan
trainen voor de Head of the River. Met als
doelstelling onszelf te overtreffen in snelheid en eindklassering. Gerdjan de Wit, Ot
Bouma en Agnes van Dongen stuurden ons zo ongeveer om beurten op de
zaterdagochtenden, terwijl ieder door de week zich minstens tweemaal in het
zweet werkte om de conditie op peil te krijgen. De indoortraining op
woensdagavond werd aanvankelijk goed bezocht door de ploeg. Maar het zal wel
aan de Spartaanse trainingsmethoden van het Argobestuur
hebben gelegen dat de groep uiteindelijk toch snel uitdunde (☺). Zo
gaat dat als je jongelui ‘los laat’ op een stel veteranen.
Stond
weer tegenover dat we vanaf december op de maandagavonden gebruik konden maken
van het krachthonk bij Argo, wat ons toch een
conditioneel voordeel heeft opgeleverd ten opzichte van de acht van ’t Taftje. Deze ploeg had pas eind januari in de gaten dat dit nuttig
is voor de conditie. Overigens begrijp ik best dat kijken naar Holland Sport
bij de VPRO op diezelfde maandagavond, je als roeier het idee kan geven
‘sportief bezig te zijn’.
Vanaf
februari zijn we vaker in de Heron of de Autolykus van Trika, op het
water gaan zitten. Wat een wereld van verschil trouwens, die twee boten. Met
de scherpe adviezen en aanwijzingen van Gerdjan en de tomeloze inzet van Ot en Agnes als stuurlieden, zijn we er in geslaagd in
steeds hoger tempo en met meer kracht te roeien. Wat een fantastisch gevoel
om supergeconcentreerd weg te roeien en voortdurend te accelereren naar
topsnelheid.
Alles
liep volgens schema totdat we zo’n drie weken voor
de wedstrijd tegenslagen kregen. Op de zaterdag was onze o zo belangrijke
slagman Yke door z’n rug
gegaan tijdens de laatste trainingskilometers op de Rijn. Daarna liep tijdens
een training de spanning in de ploeg zo hoog op dat er een praatsessie nodig
was om weer enigszins on speaking
terms te komen. Maar veel sneller dan verwacht was
de rug van Yke en de teamspirit hersteld. Geen pijn
en kwaaie gezichten meer, ongelofelijk, een waar mirakel.
En dan
lig je op zondagochtend 16 maart om 9.55
in de regen aan de start. Even denkend aan de dag ervoor, toen de zon volop
scheen en het lente leek. Maar nu gespannen kijkend naar de tegenstanders en
of de dolklep wel goed vast zit. Hopend dat je snel van start mag gaan. Dat
je kracht hebt nu het nodig is. Gelukkig liggen we - op basis van prestaties
uit het verleden - mooi voor in het startveld op nummer 6. Maar is dat ook
een garantie voor de toekomst, of kunnen we onszelf
overtreffen? We gaan ervoor. Om exact 9.56 geeft onze stuurman Ot het commando dat we van start moeten. Dat we nu moeten
opbouwen naar een harde haal. Dick zit op slag en bepaalt het tempo, achter
mij zit Yke die zit te genieten dat hij op tijd fit
is, daarachter Ernst, Bart, Han, Wouter en Krijn. “BOOT GOED WEGLEGGEN”,
“LANGE BEHEERSTE HAAL”….. ik lijk wel door een
tunnel te razen terwijl ik deze commando’s van Ot
hoor. Dick bouwt het tempo op van 28 naar 30 als we Amsterdam uit gaan. De
boot achter ons blijft op gelijke afstand, maar dan lopen we langzaam weg.
Gaaf gevoel. We dieselen stevig door onderwijl
aangemoedigd door clubgenoten vanaf de kant. Dan de eerste pijn in de armen,
dan de benen. Hoe ver nog? Halen we de boot voor ons nog in? Wanneer komt het
eindschot? Dan de finish en een gelukzalig gevoel.
Als we
terugroeien langs de wedstrijdbaan, zien we’t Taftje door een bocht schieten. Een
stuk daarachter “mooie boten” en veel strijd. Dat ik inmiddels
totaal verregend ben deert me niet. Des avonds bij het diner in Wageningen,
blijkt dat we in het E t/m H veld onze zesde positie hebben gehandhaafd, op
dezelfde afstand als vorig jaar van de overall winnaar. Met Wouter, onze
captain, zijn we ervan overtuigd dat dit gat volgend jaar verkleind zal worden!
En daar proosten we op.
|