|
|
Vada Varia, nr. 2, juni 2010
|
|
|
Een gelukkig toeval, óf de voorzienigheid…
Overgenomen uit de Whereflits, 22 mei 2010
De helaas niet zo vaak meer gehoorde slogan, "de politie is je beste kameraad", zullen de roeiers van Vada uit Wageningen vast na hun ervaring van harte onderschrijven. Van maandag 10 t/m woensdag 12 mei was een gezelschap senioren toerroeiers van deze vereniging bij ons te gast om een aantal tochtjes te varen door ons waterrijke gebied. De weergoden werkten helaas niet erg mee en met een paar afspraken m.b.t. de opvang verliep het ook niet geheel zoals wij dat in het algemeen gewend zijn als gastvrije en goed georganiseerde vereniging.
Tijdens mijn dienst op het meldcentrum van de politie Zaanstreek/Waterland kreeg juist ik de melding op het 09008844 nummer van een nogal verkleumde roeister. Zij vroeg de assistentie van de sterke arm om een groepje, eveneens bibberende mederoeiers, uit hun koude en benarde situatie te helpen. Zij vertelde, dat ze al een half uurtje lagen aangemeerd bij de vlotten van De Where en dat er niemand was om de deuren te openen.
Er had ook al iemand geprobeerd om over de hekken te klimmen, maar de hoge hekken en gemiddelde leeftijd van de gastroeiers brachten geen oplossing. Toen ik haar vertelde, dat ze bij toeval de juiste persoon aan de lijn had, namelijk een lid van De Where, hoorde ik de opluchting en de verwachting in haar stem. Er was weer hoop! Een andere willekeurige collega had het allemaal vast erg goed begrepen en zou het allemaal even vervelend hebben gevonden, maar eerlijk gezegd is mijn verwachting, dat het daar zeer waarschijnlijk bij gebleven zou zijn.
Met het actuele credo van de politie in mijn hoofd "Waakzaam en Dienstbaar" en mijn warm kloppende hart voor de roeisport, ging ik gedreven aan de slag. Na een rondje bellen met o.a. onze toercommissaris, bleek er jammerlijk een kinkje in de communicatiekabel te zijn ontstaan v.w.b. de opvang op die regenachtige woensdag. Gelukkig konden we door een goede samenwerking snel de nodige hulp bieden. Een warme kop koffie en wel gemeende excuses haalden de kilte uit de lucht en zij vertrokken met een hartelijk "tot ziens" weer naar Wageningen.
Je moet soms eenmaal roeien met de riemen die je hebt nietwaar?! Toeval of niet, dit zijn wel de mooie momentjes in mijn werk! Naast alle bijna eentonige en vaak negatieve verhalen op verjaardagen over bekeuringen en alcoholcontroles als het over de politie gaat, heb ik weer een aardig verhaal, waardoor de weegschaal weer wat naar de positieve kant doorslaat.
Hans Wensveen
|
