|
|
Vada Varia, nr. 3 2004 |
|
|
Op de Adriatische zee De titel zou ook Levkas Bound 2 kunnen zijn. Maar het is niet een vervolg op het
boekje “Levkas Bound” uit
1997 dat VADA-lid Johan Haverdings schreef. Hij zeilde met zijn hond om Spanje
heen naar Levkas, deed er acht maanden over en zat
in februari in de golf van Biskaje. Zijn schip, genaamd Levkas
Bound, ligt aan steiger C in onze haven. Nee, in mijn
geval gaat het over “vrijwilligerswerk”. Het is niet zo’n
avontuurlijke reis als die van Johan. Maar toch!
Een beetje aangestoken door het voorbeeld van anderen, bijvoorbeeld Peter
Burghouts, heb ik dit reisverslag geschreven. Henry Vermeulen Stel U voor: Iemand heeft al heel wat keren flottielje
gevaren in Griekenland. Hij denkt: dat kan ik net zo goed de hele zomer door
doen en er ook nog van leven ook. Hij koopt zes Bavaria’s.
Echte schepen wel te verstaan. Een ideaal en een chartermaatschappij zijn
geboren. De Sunny Sailor
die De boten die
in Duitsland vervaardigd worden gaan naar Isola in
Slovenië over de grens bij Triëst. In Slovenië
worden ze opgetuigd. De reis van Duitsland naar Slovenië heeft € 23.000
gekost. Het idee is om de boten verder over zee naar Griekenland te laten
gaan. Ze zijn dan door wat ervaren bemanning uitgeprobeerd en het is
goedkoper. Daarvoor zijn 6 bemanningen nodig. De afstand is bijna Frank heeft
kennissen die mee willen. Zijn neef heeft bij ons bedrijf gewerkt. Vandaar de
vraag of ik mee wil. Ben, een collega, heeft de meeste ervaring op zee. Hij
wordt flottieljeleider en zal voor de Sunny Moon en voor de bemanning
van de 32-foot schepen zorgen. Zo kom ik met Ben, Roy
en Piero (Italiaans collega) op de Sunny Moon. Op de Boy en Girl varen zonen van Ben met collega’s en vrienden. Voorbereiding: Verschillende
schema’s voor het vervoer en de reis worden uitgewerkt. Een aantal
schippersbijeenkomsten en bossen e-mail gaan er aan vooraf. De auto blijkt
toch het meest ideale vervoermiddel. Om onzekere en dure transfers en
eventueel omboeken te voorkomen. In dat geval moeten we wel met de ferry
terug van Griekenland naar Triëst. De
veiligheidsvoorzieningen aan boord worden ingevuld. Ben en Frank zorgen voor
de kaarten. Thermo ondergoed en “laagjes” zouden
nodig zijn omdat het in maart nog erg koud kan zijn op de Adriatische
Zee. Maar ja, Ellen en Frank hebben nog werk te verzetten en in april begint
het seizoen langzamerhand te lopen. We houden rekening met de Bora, een koude valwind vanaf het Oosten van de Alpen en
vanaf Kroatië. Windkracht 7 is niet ongewoon. Ik heb toch stilletjes de
zwembroek ook maar ingepakt. Frank en Ellen hebben geen tijd meer om de boten
in de anti-fouling te zetten. Die gaan na aankomst
in de marina op Levkas direct weer de wal op.
De eerste
dagen: Ik ben blij
dat we niet op 28 februari gegaan zijn. In dat weekend hebben mensen door de
sneeuw 15 uur bij München in de file gezeten! Wij
vertrekken vrijdagavond 5 maart. Tussen Keulen en Frankfurt
rijden we ’n uur of drie in de sneeuw met een snelheid van 60 – 80 km/uur.
Wat doen al die mensen om 3 uur in de nacht op de weg? Wat is het druk met vrachtwagens, autobussen en mensen met zo’n
doos op het dak. Velen met winterbanden. Of doodsverachting. Sneller in ieder
geval. We bereiken Isola na 13 uur op zaterdag aan
het einde van de ochtend. Al met al toch een goed begin dus. Het is ijzig
koud. Op zondagochtend om 5 uur in de ochtend staat de afvaart richting Pula (Kroatië) op het programma. We hebben 65 mijl voor
de boeg. Vertrek volgens plan. Een bora-tje van 4 –
5 Beaufort zorgt voor een bakstag wind. Koud maar voorspoedig bereiken we Rovinj. Dat is een mijl of 15 voor Pula.
Bureaucratisch gedoe met het overschrijven van de bemanningslijsten met
paspoortnummers. We moeten beloven ons verderop in Pula
of Paxoi te melden. Piero en Ben hebben de meest serieuze gesprekken over wat er
wel en niet in de pasta moet. Hoe kan het ook anders? Blijkbaar
verschillen de Hollandse en Italiaanse ideeën daarover nogal. Het zal een
weerkerend ritueel worden. Na zo een dag varen zou álles goed gesmaakt
hebben. Ik zou Piero en Ben tekort doen door niet
te vermelden dat het voortreffelijk was. De volgende
dag; de wind wordt kracht zes. Zowat halve wind. Hele stukken wordt 9 knopen gehaald. Mijn thermo
ondergoed en ademend zeilpak doen het uitstekend. Maar ik heb erg koude
voeten. Het is maar vier graden. En dat bij 6 Beaufort! Welke idioot of
bikkel doet dat? Helaas heb ik geen thermo sokken
aangeschaft. Stom achteraf. In rubber laarzen worden je voeten kletsnat en trekt
de kou door. Alsof het in je laarzen ook vier graden is. Een, twee paar of
geen sokken maakt weinig verschil. Dolfijnen!
Een grote groep trekt voor ons langs. Het gevoel op zee te zijn; een verre,
exotische zee. Typisch dat ze steeds twee aan twee boven komen. We halen Paxoi niet voor donker. Bij schemering lopen we Losinj aan; 20 mijl voor Paxoi.
Wel Kroatië maar in de streek Istrië. Losinj ligt aan het einde van een lange smalle baai. In
het midden van het dorpje liggen we voor de winkeltjes en terrasjes aan de
kade te klotsen terwijl de wind in lengterichting over de baai naar het dorp
staat. Morgen ben ik
jarig … Deel
2 volgt…. Henry Vermeulen |
|
|
|
|
|
|
