Vada Varia, nr. 3 2006

 

 

Vada Internationaal op de Argo-Sprint 2006

 

 

“Het is voor ons inmiddels traditie om op een zonnige zomermiddag een middag vrij te nemen en met zijn tweeën (al dan niet met supporters of coaches) naar Amsterdam af te reizen. Op het lijstje 'niet vergeten' figureren in ieder geval 1 boot, 2 riggers, 2 riemen, 10-13s, eten en tenminste 1 flitsende zonnebril. Het moge duidelijk zijn dat het hier om de Argo Sprint gaat.

Marjolein Snippe en Marieke de Lange

 

Evenals andere jaren werd een boot geleend van Argo, met veel dank aan Max, waarin bovendien tweemaal getraind kon worden voor de wedstrijd. En als het even erg lekker gaat steekt onwillekeurig het kriebelige wedstrijdgevoel weer de kop op: misschien gaan we wel winnen! Immers, we zijn beide fitter dan vorig jaar toen 500 meter net 50 meter te lang bleek. Net als het jaar daarvoor trouwens. Voor wie onbekend is met het fenomeen 'tweezonder' wil ik er even op wijzen dat dit het boottype bij uitstek is waar de ploeg op elkaar ingespeeld moet zijn om balans en haal op een sub-dramatische manier voor elkaar te krijgen. Een wedstrijdvoorbereiding waarbij de boeg vooral scullend over de Rijn gaat terwijl de slag een tijdszone verderop een acht voorslaat op de Theems is daarom niet optimaal. Zeker in vergelijking met de tegenstand die een seizoen lang samen heeft kunnen trainen. Maar welaan, dit zijn details die we voor het gemak even over het hoofd zullen zien.

 

Vol goede moed en met een onrealistische dosis optimisme zagen we elkaar voor het eerst sinds bijna een jaar dan ook weer in de boot. En zowaar – zo ongeveer ter hoogte van de Wolfswaard hadden we elkaar weer gevonden. Zou dan toch...?

Op de Bosbaan was een bescheiden maar luidruchtige groep supporters aanwezig (waarvoor veel dank!) alsmede tegenstanders en andere wedstrijdroeiers die zich afvroegen wie we waren. En – wie weet – een beetje bang waren voor deze nieuwe onbekende ploeg. Zelfs de kamprechter was in de war. Ha! We lagen dan ook vrij ontspannen aan de start. En we hebben een goede race gevaren. Dat wil zeggen, vanaf het moment dat de eerste paniek en teleurstelling over was. En we ons realiseerden dat we, als we dan niet gingen winnen, in ieder geval lekker samen moesten roeien. Tja. We hebben dus niet gewonnen. Zelfs een tweede of derde plaats zat er niet in. Nummer vier was iets sneller en er waren maar vijf boten. Desondanks zie ik ons volgend jaar wel weer aan de start liggen. Met weer dezelfde kriebels: zouden we dan nú...?

 

Maar voor die tijd hebben we op de Theems een aardige (alweer licht ambitieuze) wedstrijd op het oog. Ben je op 14 oktober in Londen, kom dan even naar de Pair's Head. Waarschijnlijk roeien we als Vada/Parr's Priory en kunnen we ieders support goed gebruiken!