|
|
Vada Varia, nr. 4 2005 |
|
|
Houdt u ook van ganzenlever? Vervelend dat ik deze rubriek
schreef vóór de ALV van 28 nov. j.l. Moest ’m
herschrijven na die vergadering. 583 Leden waren verhinderd die vergadering
bij te wonen. Die wil ik graag bijpraten. ´N jaar geleden nam het bestuur mijn wijze raad serieus. Althans, ten dele. Nog niet een beleidskeuze voor de fiets in
plaats van de auto maar vooruit, alle beetjes helpen; er zijn bloemen
aangeplant en in plaats van de geit die ik voorstelde om het gras te onderhouden
is een gans aangesteld. Slim van het bestuur. Geef ik toe. Ganzen zijn immers
naast verdienstelijke grasmaaiers zeer waaks. Wammes, ook wel Gijsbert genoemd, zou, zo meende het bestuur, op termijn ook
het hek overbodig kunnen maken en aldus fors besparen op onderhoud en exploitatie.
Mijn suggestie voor een geit? Och…, vorig jaar, zo pas na de moord op
Theo… G B Rom Bij roeiers is Wammes niet zo
bekend. Hij woonde en werkte in het deel van de haven dat
doorgaans alleen wordt bevolkt door havenleden, kanoërs en zeilers. Ik heb afgelopen
herfst mijn oor dus eens bij die afdelingen te luister gelegd. En het valt
mee hoor, die mensen daar.
Het enthousiasme over ’s-Gans functioneren bleek wisselend. Van zeilers hoorde
je wel dat zij hun trailers en bootjes soms niet of met gevaar voor beenbreuken
konden benaderen of te water laten omdat Wammes de trailerhelling als haar territorium
monopoliseerde en met kracht verdedigde. Kanoërs die aanvankelijk dachten
bij de start tot een potje snelpeddelen door en met
de gans te worden uitgedaagd bemerkten dat zij, bij verlies, een pijnlijke beet
van Wammes wonnen en bij winst snaterend protest. Om te schikken hebben ze
Wammes een cursus eskimoteren aangeboden maar toen ie daar niet van wilde weten werd, creatief als de leden
van deze afdeling nu eenmaal zijn, besloten gebruik te maken van Wammes’s opportunisme; brood en spelen. Op de wekelijkse donderdagse
kano-kroegavond in Ten Anker werd oud brood
vermengd met de overgebleven wiet, ’n portie valeriaan of valium 30 en wat
oude genever. Als nestor Toon er niet was mocht er
wel eens een kanodeugniet stiekem wat sambal bijmengen die toch over de datum
was. Een kwartiertje na het voeren van Wammes op zondagochtend, als hij in
plaats van zijn gebruikelijke gekrakeel op zijn zij
in het gras ging liggen en met branderige bek zacht lachend “Oh was ik maar…“
begon te neuriën, konden ze ongehinderd vertrekken. Een prominent
kanoër drukte mij nog onlangs op het hart dat wij, roeiers, boften dat Wammes
niet in ons vaarwater opereerde. Want, zo zei hij, ik wil geen namen noemen,
maar wat zijn de kansen van zo’n licht stuurvrouwtje
of –mannetje als Wammes een chagrijnige bui heeft? Blijft het bij een langdurig
herstel van de weke delen of worden het gecompliceerde fracturen en ingipsen? Kunnen Lia en Gijs wel voldoende faciliteiten bieden voor een snelle traumaverwerking
na de aanval? Bij de haven waren en zijn er, als
altijd, grote verschillen van mening. Er is een groep leden die het beest
waardeerde om zijn vraatzucht, lawaai, agressie en negeren van de roeiers. Maar
anderen verachtten het beest om zijn vraatzucht, lawaai, agressie en negeren
van de roeiers. Er zijn havenleden die Wammes voerden, anderen die Wammes pestten,
weer anderen voeren andere havenleden of pesten niet alleen Wammes maar ook de
andere havenleden, de roeiers, de kat van Kilo en, na enige glazen, ook de marsmannetjes
en de dames van Venus. Wat u hiervan ook moge denken, het
was en blijft een goede actie van het bestuur om de gans in dienst te nemen.
Het leidde de aandacht immers af van het gezeur over het hek, de
parkeerruimte, het PSRS-geschil etc. En Wammes
rookte niet, integendeel, ganzenpoep neutraliseert het gif uit de uitlaten van al die auto’s op het terrein. Maar kennelijk
telt dit alles niet meer. Nu een van de bestuurders na aandringen van de
voorzitter in de ALV te kennen heeft gegeven door Wammes te zijn geïntimideerd
“zal worden onderzocht welke mogelijkheden er met Wammes zijn en mag het
bestuur naar bevind handelen”. Niet moeilijk te raden natuurlijk; Wammes krijgt
de zak. Als ie zelf niet vertrekt - en dat doet ie
niet - komt er een uitzettingsprocedure. En dit terwijl de aangevallen
bestuurder na 8 weken toch al weer redelijk pijnvrij kon lopen, zitten en
besturen en hij het Wammes niet eens kwalijk zei te nemen. Het siert hem dat
hij, als protest en als signaal náár en wellicht voorbeeld vóór Wammes, uit
het bestuur is gestapt. Als u dit
leest is het lot van Wammes bekend. Ik ben somber. Goed in deze tijden te
weten dat veel hávenleden het goed met Wammes voor hadden en hem verwenden
met lekkernijen. Er liepen weddenschappen over het gewicht van Wammes op
24-12-05, 14.00 PM en over de vraag in wiens
braadpan hij, vogelpest of niet, een dag later zou worden opgehokt. Om het
marineren te bekorten schijnen er havenleden te zijn die Wammes al vanaf
oktober in Berenburg, bokbier of de fameuze blauwrode Kaapverdische
wijn gedrenkt ambachtelijk gebakken brood met bruine suiker en saffraan voerden.
Over de lever van Wammes zou worden geloot tussen de kat van Kilo en mij. Ja,
wij delen een goede smaak! Wammes, een lach en een traan in
onze gedachten. Of zou hij, als veel anderen die zijn uitgezet ……? Ik lever die lever liever in! En dit
verhaal weer in de tegenwoordige in plaats van in de
verleden tijd. G.B. Rom. |
