|
|
Vada Varia, nr. 4 2007
|
|
|
Vada viert 95 jarig bestaan Het weer doet de
eerste 14 dagen van september niet mee ten gunste van de opgave voor de
activiteiten op 15 de. Het lijkt wel herfst! “En Lia, al aanmeldingen?” Ze
schut ontkennend haar hoofd: “Het wil niet vlotten, mensen.” Yolanda Aits
Stralende
zonneschijn op de feestdag! Hoe is het mogelijk. We gaan er van genieten.
Allerlei activiteiten zie je op het terrein, die normaliter niet op een zaterdagochtend
worden uitgevoerd. Er wordt een stevig, dik touw gespannen van het huisje van
de havenmeester naar de steigerpaal aan de overkant. Even slaat de schrik me
om het hart. Daar moet ik overheen, hoe dan ook, om punten voor m’n team bij elkaar te slepen. Er wordt een tent op gezet
en nog één. Een vlot ter redding van drenkelingen zie ik liggen. Twee kano’s
zijn aan de voor en achterkant aan elkaar geknoopt en er liggen ter
voortbeweging twee hun tijd allang gehad hebbende bezems bij. Het touw voor
meerpaal werpen wordt aangesleept, het training roeiapparaat staat opgesteld
en de skif voor het zo snel mogelijk rondjes varen
ligt klaar.Ergens worden stemmen wakker gemaakt,
zodat het Vada lied letterlijk uit volle borst kan klinken. De
opening vindt plaats in de kantine door de voorzitter. Hij schetst een aardig
beeld van Vada nu, vroeger en zelfs een beetje toekomst. Het shanti koor zingt uit volle borst het speciaal voor deze
dag gemaakte clublied. Alle aanwezigen zingen het refrein mee. Het feest kan
beginnen. Al rap
kunnen de toeschouwers genieten van de eerste meerkamper die te water gaat:
de tijgergang via het touw over de haven is uitermate zwaar. Toch zijn er
mannen die de hele tocht volbrengen. Het l Meer gejuich
en gejoel volgt. Het publiek zit lekker in de zon,
kuiert van de ene plek naar de andere, doet de pannekoekenbakker
aan in het ‘kanokampement’en luistert naar het her en der plotseling opklinken van liederen door het
koor. Tegen
vieren kijken de meeste feestgangers naar domo’s
van de zeilers en later de waterski ploeg, die zelfs mensen uit andere
afdelingen meenemen, zodat die ervaren hoe moeilijk en hoe leuk het is achter
de motorboot te hangen! De
kantine stroomt vol en de prijsuitreiking vindt plaats. Edwin stropt alle
leden van de winnende teams een medaille om. Het koor omlijst de ‘plechtigheid’met hun zeemansliederen en het glas wordt
nog eens geheven, de kooltjes gloeien en de geur van gebakken vlees zweeft
over het water. Mensen genieten van het weer goed verzorgde eten en om de dag
in stijl af te ronden, dansen velen tot in de kleine uurtjes. Tegen de
ochtend stap ik in de auto. Het is wat nevelig en uit de radio klinkt een
jazzy muziekje. Voorbij. Zo’n 10 keer in het afgelopen jaar zijn we als
feestcommissie bij elkaar geweest om deze dag zo goed mogelijk te laten
verlopen. Op naar het 100 jarig bestaan! Yolanda Aits |