Vada Varia, nr. 4 2007

 

 

Varen en Dromen

 

De sluitingsdatum voor Vada Varia is al geweest, dus wordt het weer eens tijd om een verhaaltje in te sturen. Een kanoverhaaltje. Altijd goed voor de sfeer en het enthousiasme onder de mensen. Dit verhaaltje mag dan ook gelezen worden door zeilers, roeiers, haven- én kanoleden.

Het aardige is, dat dit samenraapsel weer eens geheel ontsproten is aan mijn dromen en mijn blijkbaar immer inventieve geest. Dat komt denk ik, omdat mijn kop weer los is, de blik naar buiten is gericht en soms ook mijn ogels turen in het herfstige landschap waarin ik zo graag vertoef, of in een aardig boek.

Dat boek mocht ik lezen van één van mijn vrienden kanoërs. Het ging over 2 Engelen uit Groot Brittanië die in Siberië de Amoer hebben bevaren van bron naar zee. (4400 km). Sinds ik dat boek gelezen heb, zijn de dromen niet meer van de lucht en evenmin te stuiten.

Toon Hoefsloot

 

Ik vaar geheel onverwacht plots door oerwouden en mangroven, slikken, moerassen, sloten en beken alsmede door wilde stromen. Landen rijg ik aan elkaar door met het grootste gemak in een oogwenk meren, zeetjes en oceaantjes over te steken. Golven zo hoog, dat ik er met geen mogelijkheid overheen kan kijken. Diepe dalen en brekende schuimmassa’s doen me ademsnakkend wakker worden, waarna blijkt dat ik mijn ademtocht in het dons heb gesmoord. Onveranderlijk stroomt het water zo hard, dat ik nauwelijks hoef te peddelen om toch fabelachtige afstanden af te leggen. Vissen zo groot als dolfijnen springen als torpedo’s over mijn voordek. Peilloze stroomversnellingen rukken mijn boot van links naar rechts alsof ik in een ‘cakewalk’ op de kermis wordt dolgedraaid. Het schuim sniert onveranderlijk onder mijn oksels door en het kraken van het polyester - als ik weer eens op wat scherpe rotsblokken gekwakt wordt- doet me zeer tot in mijn botten zonder echter blijvend letsel te veroorzaken. 13 Rollen ‘duktape’ heb ik al gebruikt om alle gaten in de romp te stoppen. Voortdurend blijft mij daarbij het ijzersterke gezegde bij “dat een boot niet mooi hoeft te zijn, als ie maar sterk is” en dát is hij.

 

Wonder boven wonder blijken mijn voortdurend natte kleren andermaal droog zodra ik ze na een verkwikkende nachtrust weer aantrek (het is een illusie, dat je het als kanoëer droog kunt houden. Dat weten jullie inmiddels!).

Bulten en jeuk van duizenden horzel- en muskietensteken verdwijnen als sneeuw voor de zon omdat zij na elke rivierbocht plaats maken voor nieuwe horizonten met overdonderende wolkenpracht.

 

Plotseling uit de mist opdoemende rivieraken afgeladen met boosaardig joelende mensen met bolle, geelrossige gezichten van de drank dan wel behorend bij het ras dat ze vertegenwoordigen (ik weet niet wat erger is) geef ik een glimlach en een handgroet terug om even later genadeloos omgesmakt te worden in buitenproportioneel hoge boeggolven. Regelmatig snap ik er niets van dat ik gewoon maar dóór blijf leven, zelfs als er ineens een boom omvalt die ik eerst op mijn rafelige zonnehoedje krijg, vervolgens doorstuitert op mijn achterdek, waardoor de kayak onvermijdelijk een achterwaartse ‘loop’ maakt, uitmondend in een acrobatisch aandoende ongewilde salto achterover. Die vernietigt mijn oriëntatievermogen in een oogwenk, waardoor ik na geslaagd eskimoteren (ik wist niet dat ik het in me had) urenlang ineens tegen de stroom opvaar zonder me daar rekenschap van te geven, omdat de plotseling ondoordringbare mist beide oevers geheel aan het zicht onttrekt.

Het kan moeilijk anders dan dat ik, al kamperend, vannacht ineens oog in oog sta met manshoge beren die mijn tent met voeten treden. Ik zal me dan genoodzaakt zien deze wollige heren een links/rechtse combinatie van correctieslagen met mijn altijd onder handbereik zijnde peddel uit te reiken, waardoor deze opdringerige dieren onverwijld -nog steeds hongerig- op de vlucht zullen slaan, bang als ze zijn voor onverschrokken avonturiers als ik.

 

Ik vaar langs uitkijktorens vol militairen, die uitsluitend voor de lol maar wat heen en te weer schieten met halfautomatische machinegeweren. Door vuurrode lichtkogels in het beste geval en scherp in het slechtste af te vuren, trekken zij sporen van kraters in het water en zetten de plotseling opkomende schemering (hé, is het al zó laat?) in lichterlaaie. Wonderlijk genoeg en gelukkig ook, ketsen de kogels als hagelstenen af op het harde polyester dek om hun weg in een geheel andere hoek te vervolgen. Een enkele steppengans wordt er pijnlijk door getroffen, zodat ik weer weet, wat ik die avond kan eten.

Zo gaat dat nog wel even door, want als er ruimte komt in mijn hoofd zijn de dromen weer nabij en weet ik weer waarvoor ik leef.

 

En, hoe is ’t intussen met jullie?

 

Toon Hoefsloot.