|
|
Vada Varia, nr. 4, november 2008 |
|
|
Jonge honden
door Toon Hoefsloot
Daarmee
bedoel ik niet die steevast voor de voeten lopende, door dames doorgaans
innig vertroetelde harige kefmormels, die als dank voor aandacht en brokjes elke
kamerhoek onderpissen ondanks het feit, dat ze 5 keer per dag worden
uitgelaten en daarbij voortdurend zo keihard aan de
riem trekken, dat schouderblessures in het verschiet liggen. Nee, daarmee bedoel ik
hardwerkende, in de kracht van hun leven staande energiebinken, die na het
werk nog puf over hebben om met de kinderen te spelen, het eten voor te
bereiden, ‘en passant’ zonder mopperen hun aandeel in het huishouden doen en
daarnaast nog tijd over hebben om aan hun conditie te werken alsof zij overmorgen
aan internationale topsport wedstrijden moeten meedoen. Die jongens
bedoel ik. Kom bij
hen niet aan met glossy magazines als Mens Health, waarin
geretoucheerde fotomodel baklappen pogen de jaloezie
van kantoorklerkslap Nee, hen stel je voor een
uitdaging. En als jij dat niet doet, dan doen ze het zelf wel. No swet. Ik ken er
een paar. Ze zitten bij mijn toffe clubje kayakkers.
Ze stellen zich een doel, werken daar vastberaden naar toe en als de dag daar
is gaan ze vlammen. De Veluwerally. Met 3
andere vrienden ging ik de toerafstand (50km) meedoen. Een koude nacht. Een
warme mummie slaapzak. Ik lag nog in mijn tentje naar de dichte mist te
kijken toen zij vol vuur, vlam en ongeduld aan kwamen rennen, hun kanokleren aantrokken
en hun boten gereed maakten voor de ICF
100 km Veluwerally. De start
werd 3 kwartier uitgesteld: geen zicht. Toen de zon dan eindelijk de foggy shit verdreef en het vertrouwde “noch
nicht starten, nog drei minoeten”
uit de mond van Sonja weerklonk, verdrongen onze helden zich met hun redelijk
snelle zeekayaks reeds in
de voorste regionen tussen de grote kanonnen: wingpeddels,
carbonboten, infuusvoer, slangenwater en urinewegleiders, tanige gespierde
armen, brede schouders, aftastend inschattende blikken. Positie kiezen.
Ingehouden, gestaalde kracht. Het aftellen, het startschot,
het waas van opspattend water. Weg waren ze. Honderd kilometer lijden
en afzien voor de boeg. Kracht en energie verdelen, verzuring voorkomen, de concurrentie peilen, inschatten en inpakken. Een zere kont, een volle
blaas, een slapend been, een lege maag? Dat betekent pauzeren en eraf gevaren
worden. Honderd en zesenvijftig deelnemers. Bij de eerste twintig de
uitgestrektheid van de Lathumse plassen
verlaten en de stroom kiezen. Gestaag doorwerken, slag na slag. Bij het
passeren eventjes extra aanzetten om superieur snelheidsverschil voor te
wenden. Tevens goed voor het uitdelen van de mentale klappen. Olburgen, de eerste controlekaart oppikken en een
verfrissende appel. Boot terug op snelheid en stroom. Op naar Zutphen. Het hazestadsilhouet. De
volgende controlepost. Werken aan de deadline: De
gevreesde limiet van Deventer. (50 km., vóór 13.00 u passeren, anders mag je niet doorvaren!) Niet treuzelen
dus, maar doorhalen. De úren tellen, niet de kilometers. De stompe toren in
zicht. De limiet ruimschoots gehaald. Met nog maar 55 andere bikkels gaat de
slijtageslag aangescherpt verder. In de
voorste regionen vallen de eerste klappen. Bij de 77 km. controlepost kan bij
Klaas Loots verraderlijk hete soep gegeten, en een
pitstop gemaakt worden. Teleurgesteld en stukgevaren moeten enkele toppers
het Yssel parcours verlaten om huilend in de armen
van hun verzorgers te vallen. Onze eigen Vada bikkels nog volop in de strijd.
Voor hen geen soep maar slechts om het uur één of twee broodjes en regelmatig
wat dopingwater. Nu en dan een snickertje. That will do! Met big smiles op de smoelen genadeloos
het tempo nog een tikkeltje opvoeren. De wanhoop bij de concurrentie. Het
nutteloze omkijken. Het niet meer kunnen versnellen. Het triomferende
passeren. De mentale mokerslag. De kop overnemen en weglopen tegen de aanwakkerende noordwesten wind in. Lakens uitdelen. Het
laatste stuk. De blikken van onderlinge verstandhouding. Geen enkele misslag
maken. De Kampense bruggen. De molen. De
verlossende finish. De boten exact gelijk hoog op het strand zetten. Laconiek
uitstappen alsof het allemaal niets voorstelt. Een sixpack
bier tevoorschijn halen en toasten op de overwinning. De felicitaties en de bewondering
van de organisatie. Het eremetaal: De gouden
plakken. De kus van miss Skonenvaarder. De
nummers 1 en 2 Veluwerally 2008 zijn binnen: de
Vada Kano dóór-stoomboot-tandem Casper Hoefsloot en
Edwin Noorman. Een
kwartier later de nummers 3 en 4 in de snellere boten. Ook voor hen
felicitaties én de opmerking van een 14 jarig zoontje: “Nou pa,
dan heb je je er mooi af laten varen door een paar
zeeboten!” Toon
Hoefsloot.
|