Vada Varia, nr. 4, december 2010

 

 

Herm Rocks - Sure Herm Rowing Regatta 2010

12 september 2010

 

 

“Qu’est-ce que tu fais le vendredi, Robert?” Een telefoontje van Bernard uit Fontenay-sous-Bois. Het is dinsdagavond tien augustus, rond half acht. “Le weekend … “ zeg ik en vertel van mijn plannen. Hoezo? Bernard zegt er eindelijk in geslaagd te zijn een boot te bemachtigen, mèt sliding seats en mèt riemen. Heb je zin om mee te roeien? Dan moet je vrijdagmorgen om elf uur in Saint Malo zijn …

 

door Robert de Boer

 

Zie ook de foto’s:

http://picasaweb.google.com/GuernseyRowingClub/SureHermRowingRegatta2010#5506857956114322706

(foto 46 en 47)

 

Zo begon een fantastisch weekend op en tussen de ­­Kanaaleilanden – de Sure Herm Rowing Regatta 2010. Ooit zomaar een gezellig weekend van Guernsey roeiers op het nabijgelegen eiland Herm, nu drie wedstrijddagen “with strong tides and rocks aplenty providing a challenge for both novice and experienced crews alike” en dit jaar voor het eerst gesponsord door Sure, een telecommunicatiebedrijf van C&W, dat ons, offshore raceroeiers, een diner en een t-shirt zal aanbieden.

 

De reis naar Guernsey verloopt voorspoedig. Bernard en Elisabeth - bij hen logeerde ik vadonderdag op vrijdag - en Dominique die we ergens in Parijs oppikken, alle drie lid van CNN (Club Nautique de Nogent) in Nogent-sur-Marne, rijden we vrijdagmorgen naar St Malo, waar we omstreeks 11 uur arriveren om bij de balie van Condorferries onze gereserveerde tickets te halen.

 

We kennen elkaar van marathons en toertochten. Hebben op de Middellandse zee de Croisière des Îles d’Or geroeid (2008, met ruig weer en hoge golven) en in Nederland als Franse équipe de Internationale Roeivierdaagse van Overijssel (2009). Beide circa 200 km maar zeer verschillend. Beide beveel ik ervaren VADA-roeiers van harte aan.

 

In St Malo maken we kennis met Anne, Belgisch - zeg maar Waals – van de Club d’aviron “Les 3Y” in Seneffe, die ons team completeert. Van haar weten we dat zij Londen-Parijs roeide en dat imponeert ons dusdanig dat we haar als de meest ervaren coastal rower van de équipe beschouwen, goed voor een slagplaats.

 

De twee uur durende tocht naar Guernsey – maar met een uur tijdverschil, dat is winst – geeft landschappelijk al een goede indruk van wat ons te wachten staat. De kusten zijn ruig, rotsig en onderhevig aan grote getijdenverschillen – bij het heersende springtij tot wel een meter of tien. Indrukwekkend. Het is een zonovergoten dag en bij aankomst lopen we na de douane en de bagageband op aanwijzingen van enige locals naar het terrein van de Guernsey Rowing Club (1973), kortweg GRC. Geweldig, al die verschillende zeeboten. Van oude v-spant boten  met vaste banken tot prachtig gestroomlijnde moderne singles. Echt snoepjes. En bedenk dan dat die door clubleden in de lange winteravonden gebouwd worden. Voor de club of voor verkoop op bestelling. In zo’n boot sleepte Margi Jorgensen van GRC vorig jaar bij de wereldkampioenschappen in Plymouth in de klasse Ladies’ Sliding Seat – Singles zilver in de wacht!

 

Het wordt tijd onze dorst te lessen en we strijken neer voor een pint op het terras van de Guernsey Yacht Club. Het beste plekje van St Peter Port, zal Club Captain Matt Toussaint zeggen. Hij zoekt ons aan het einde van de middag op, heet ons hartelijk welkom en geeft tekst en uitleg. Er zijn 29 deelnemers. Boot 77 is voor ons. Hoe roeien we de eerste race? We vertrekken van Havelet  Bay en roeien 5740 meter naar de finishlijn tussen de Herm Harbour pier head and the pole just to the north. Kunnen we de finish hier vandaan zien? Jazeker – hij neemt ons mee naar de andere kant van het terras en wijst een groot wit gebouw aan, het hotel op Herm. Dat geeft  houvast.

 

Dan haalt hij een stapel paperassen tevoorschijn. You may tell your friends that you joined the Guernsey Rowing Club. De prijs voor die paar dagen lidmaatschap is te verwaarlozen en dat doen we dus ook. Wel rekenen we ons verblijf op de camping af. De aan ons toegedachte kampplaatsen zullen we vinden nadat we de tenten al elders hebben opgezet… Heerlijk rustig op de 67 meter hoge top van het eiland. Onderweg er naartoe en vanaf onze tenten prachtige uitzichten over zee.

 

Het wordt nu echter tijd ons te verkleden en de boot in orde te brengen. De 77 is een oude sweep boat met v-spant, in later jaren voorzien van slidings en omgebouwd tot sculling boat. Safety equipment wordt voor elke race gecontroleerd. Volgt de briefing. Dan tewaterlating langs de nieuwe helling van de Castle Pier en zorgen op tijd voor de startlijn te liggen. Het water in de baai is vrij rustig, buitengaats is er meer golfslag. Elisabeth stuurt. Anne op slag kiest een vrij hoog tempo maar we houden vol. Op zo’n groot watervlak is het moeilijk in te schatten hoe ver je bent. Er staan veel  en veelsoortige bakens in zee. We worden toegejuicht als we de finishlijn passeren. Tijd: 31:24 min. Niet slecht vinden we. De snelste van de Mixed Sliding Fours  - met Matt op drie – laat 29:43 min. afdrukken.

 

De boten ver op het strand naast de haven getrokken - vanwege het springtij. De bagage bijeen zoeken die door Matt’s goede zorgen op het  Pier Head zijn bezorgd. Een kwartier klimmen, tent opzetten, douchen (Matt gaf met vooruitziende blik elk van ons een one pound geldstuk voor de douche automaten) en verfrist weer omlaag, net op tijd voor een vrolijk diner. Onze gastheren/-vrouwen zijn bijzonder plezierig gezelschap, gastvrij en hulpvaardig. In de late uurtjes weer omhoog en… pitten.

 

Zaterdag druilt het en regent het meer wèl dan niet… Goed dat je als roeier standaard droge kleren bij je hebt. Maar wonder boven wonder wordt het kort voor de wedstrijd droog en dat blijft het zolang we op het water zijn. We laten ons extra inlichten over wind, getijdestromen, rotsen en stranden die we het hoofd moeten bieden. Blijf weg bij de rotsen op de noordwestpunt van het eiland maar ook weer niet al te ver want dan wordt je door de sterke stroom – bij springtij tot meer dan 5 knopen - naar het noordnoordoosten weggezet en verlies je veel tijd… dat soort zaken. The strong tidal currents of the Channel Islands warrant careful study. De anti-clockwise race om het eiland Herm zal ons met deze elementen kennis laten maken. Bernard heeft zeilervaring op zee. Hij stuurt. Niet voor niets heet dit wel een cox’s race. Start en finish: de lijn tussen Herm Harbour pier head en het Vermerette Beacon (V) … We leggen het 5925 meter lange traject zonder kleerscheuren in 0:33:57 af.

 

We zoeken ons kampement op, douchen, lezen, praten, zakken af naar een van de twee pubs, eten en drinken een pint. Verkennen het eiland, genieten van de vergezichten op bij laag water droogvallende klippen en laten ons in opperbeste stemming het diner goed smaken. Klimmen naar onze tenten en vallen in slaap.

 

Zondag vroeg op. Tenten opbreken en alle bagage bijeen gestapeld om door toedoen van de Guernsey Rowing Club terug naar Guernsey getransporteerd te worden. Het is droog en de fazanten lopen de camping plat op zoek naar lekkere hapjes. Dat inspireert ons tot een echt Engels ontbijt als basis voor de Trident Trophy die aan het einde van de ochtend geroeid wordt. Een figure 8 rond de  eilanden Jethou en Herm. Afstand 10370 meter, maar als je de klippen, rotsen en stranden wilt vermijden kom je al gauw op zo’n 12 km. Choppy waters vandaag. Het is uitkijken geblazen. Maar dat doet Bernard ook. Impeccable! Niet iedere boot komt er ongeschonden vanaf. Enkele eindigen op een rots of bovenop een golfbreker of raken klem in een gully tussen twee rotsmassa’s … of varen elkaar aan, breken een riem... In enkele gevallen betekent dat het einde van de race. Wij eindigen voldaan op de twaalfde plaats in 01:05:24.

 

Voorbij is de Herm Rowing Regatta. De Guernsey Press van 18 augustus zal er uitvoerig verslag van doen. We roeien, in een kalm tempo nu, de boot terug naar St Peter Port. Langs de achtersteven van het cruise schip Westerdam van de HAL dat daar vol toeristen op de rede ligt  - “Un HLM” (habitation à loyer modéré, goedkope huurflat), zegt Anne met enig dédain. Een groter contrast met ons verblijf op Herm is moeilijk denkbaar.

 

We nemen afscheid van Anne die probeert een plaats op de ferry naar St Malo te bemachtigen. Gevieren pakken we een taxi naar ons hotel aan de westkust van het eiland - met zwembad - en een heerlijk diner bij “The taste of India”. De volgende morgen een Engels ontbijt op het terras met uitzicht op de drooggelopen foreshore en de oceaan – het Amerikaanse continent ver achter de kim. Dan met de bus terug naar de stad, de bagage dumpen, tickets regelen, en de weldadig rustige sfeer van Guernsey snuiven. Na een picknick aan de haven met een boeiende mix van beroeps- en plezierboten lopen we naar “Hauteville House” waar Victor Hugo wegens zijn oppositie tegen Lodewijk Napoleon 15 jaar (1855-’70) in verbanning leefde en de meeste van de werken schreef die hem later beroemd zouden maken. Huis en tuin zijn nu eigendom van de Stad Parijs die het in de oorspronkelijke staat uitstekend onderhoudt.

 

Dan scheiden onze wegen. Bernard en Elisabeth vertrekken voor twee dagen naar het naburige eiland Sark, terwijl Dominique en ik de ferry terug nemen – evenals Anne die de avond tevoren geen plek meer had gekregen. Zij terug naar het ongedeelde België, wij met de TGV naar Parijs.

 

 

Robert de Boer